Marbella

Nachtduik met ‘slecht zicht’

De derde duik van de vakantie waar ik over blog is de nachtduik in Marbella. We moesten ons rond 9 uur ’s avonds melden bij de duikschool. Daar kregen we te horen dat in Marbella slecht zicht verwacht werd door de stroming en wind die er stonden. Voor Spaanse begrippen is 5 – 6 meter slecht zicht. Voor Nederlandse begrippen is dat hartstikke goed zicht! We kregen nog de optie om naar ‘Marina del Este’ te gaan omdat het daar beter zicht was. We wezen dit aanbod af en wilden wel eens een andere duikstek bekijken.

Het was ongeveer een half uurtje rijden totdat we aankwamen bij de duikstek. We kregen aan het strand een briefing. De duik bevond zich om een toren. Op deze toren heeft vroeger een kraan gestaan, die de grondstoffen van een boot aflaadde en dit overbracht naar vaste land. Door slecht weer en een aardbeving zijn twee van de drie torens in het water gevallen. Wij doken op één van deze twee kranen.

We hadden onze sets opgebouwd en liepen richting het strand. We moesten door behoorlijk hoge golven heen zwemmen en de stroming was duidelijk aanwezig. Na ongeveer tien minuten zwemmen (een stuk van 300 meter) waren we dicht genoeg bij de toren om de afdaling te maken.

De afdaling was gemaakt en de eerste paling zwom al over de bodem! Helaas had ik nog geen tijd om mijn camera in te stellen onder water. Ik heb wel een foto kunnen maken, maar de foto is niet van de hoogste kwaliteit.

De eerste paling zwom ons al voorbij.
De eerste paling zwom ons al voorbij.

Onze duik ging door en je merkte dat de vissen veel actiever waren. Sommige vissen waren druk bezig met eten zoeken en andere juist weer met het zoeken van een geschikte schuilplaats. Op een gegeven moment kwam ik een mul tegen. Op zich is dit niet heel gek, maar de vis liet zich wel even fotograferen. De mul woekert met zijn twee sprieten in het zand op zoek naar eten.

De mul liet zich mooi fotograferen.
De mul liet zich mooi fotograferen.

We waren ongeveer twintig minuten onderweg en we doken rond de kraan. Op de kraan zaten veel anemonen en zee-egels. Ik vond dit niet zo boeiend om te fotograferen dus liet ik mijn camera maar even voor wat het was. Pas op de terugweg richting de toren kwam ik een puistige schorpioenvis tegen. De vis zat op de zandbodem wat best wel gek is, want vaak zitten ze beschut onder een steen. Hierdoor zijn ze goed gecamoufleerd en vallen ze niet op.

Een puistige schorpioenvis.
Een puistige schorpioenvis.

Inmiddels doken we al een half uur en zwom ik wat verder van de rest af. Achteraf bleek dat ik hierdoor wel veel heremietkrabben heb gemist. Echter vond ik wel iets wat zij niet hebben gevonden, namelijk een platvis. De vis had zich niet eens ingegraven in het zand waardoor ik het makkelijk kon spotten. Ook bleef de vis rustig liggen en ik kon het niet laten om een foto te maken.

Een niet ingegraven platvis.
Een niet ingegraven platvis.

Ik moest weer snel richting de groep om ze niet uit het oog te verliezen. Inmiddels doken we om de toren heen, waar altijd twee a drie grote en oude krabben zitten. Ook deze keer zaten ze er, maar er stond een flinke stroming. het was lastig om stil te liggen en een goede foto te maken. Ik kon een paar foto’s maken en werd op meteen weer met de stroming meegevoerd.

Eén van de oude krabben die om de toren zit.
Eén van de oude krabben die om de toren zit.

Kort na deze foto zat de duik er op. De duikinstructeur wilde met genoeg lucht boven komen. Hierdoor hadden we nog genoeg lucht aan de oppervlakte voor de terugweg.

Uiteindelijk hadden we ongeveer 45 minuten gedoken in het donker. Het was een erge leuke duik omdat het ook een keer een andere locatie was. Je kon echt merken dat het onderwaterleven varieerde. Niet alleen qua tijdstip, maar ook qua duikstek.

 

Marina Del Este

Het oude vertrouwde

Duik 1

Ook dit jaar ben ik weer naar het oude vertrouwde plekje in Spanje gegaan voor een heerlijke (duik)vakantie. Op de dag van aankomst zijn mijn buddy en ik meteen naar de duikschool gegaan om een plek te reserveren voor het duiken. De dag na aankomst stonden de eerste twee duiken al gepland!

De dag na aankomst waren we al vroeg bij de duikschool om de juiste uitrusting te kiezen. Nadat dit allemaal was gebeurd, gingen we richting Marina Del Este in La Herradura. Het was ongeveer vijf kwartier rijden. Toen we uitstapten zagen we al dat er vrij weinig veranderd was. We hebben onze uitrusting in elkaar gezet en kregen even een korte briefing, aangezien we al goed bekend waren met de duikstek. Na de briefing hebben we onze uitrusting aangetrokken en zijn we in het water gegaan. De eerste duik van de dag was de zogenaamde ‘Tunnels/Caves’. De naam is afgeleid van de kleine tunnels en grotten die je hebt, door de grote rotsblokken die er opgestapeld liggen.

Onderwater was het weer even wennen. Ik dook nu met een andere uitrusting en hierdoor was het wel even zoeken naar de juiste balans. Met de camera was het ook even oefenen om weer helemaal stil te liggen. Na wat oefenfoto’s van wat makkelijkere objecten was ik er klaar voor!

We waren ongeveer tien minuten onderweg toen de gids al de eerste zeenaaktslak spotte. Het was een grote sterslak. Deze slakken worden vaak geel afgebeeld, maar kunnen ook blauw van kleur zijn. Ze zijn veel te zien op rotsen en vallen goed op in het lichtblauwe water.

Een grote sterslak gespot door de gids.
Een grote sterslak gespot door de gids.

In het blauwe water is fotograferen veel makkelijker doordat het bijna niet troebel is. Na een paar foto’s was ik tevreden en sloot ik mij weer aan bij de duikgroep. We zwommen nog door wat tunnels van rotsen waarna we na ongeveer 30 minuten de rotsen verlieten en de weg vervolgden over een zandvlakte. Vooral het zwemmen over de zandvlakte vond ik eerst een beetje raar. Normaal gingen we altijd via dezelfde rotsen terug naar de oppervlakte, maar de gids had een ander idee. We zwommen een tijdje over de zandvlakte en we hadden wel meer dan twintig meter zicht. Hierdoor zag ik heel duidelijk dat er allemaal kwallen in het water zaten. Aangezien er verder in de buurt toch niks te fotograferen was, nam ik een paar foto’s van een kwal. Na wat onderzoek boven water bleek het een roze kwal te zijn. Helaas is rood de eerste kleur die verdwijnt onderwater, dus dit was onderwater niet te zien.

Een roze kwal in de Middellandse Zee.
Een roze kwal in de Middellandse Zee.

Na een kwartiertje duiken over de zandvlakte en door de kwallen, kwamen we op een plek uit waar wat spullen lagen. Er lagen een paar kratjes en wat ander spul dat ik niet zo snel kon plaatsen. Op deze plek liep een heremietkrab die zich maar even liet fotograferen. Het was een krab van redelijk formaat en na één foto liep de krab alweer weg.

Heremietkrab op diepte.
Heremietkrab op diepte.

Kort hierna gingen we terug richting de kust. We deden nog een veiligheidsstop op vijf meter en nadat iedereen deze had gedaan zijn we het water uit gegaan via het strand. We hebben aan de oppervlakte onze duikfles vervangen en hebben nog wat gegeten en gedronken. Vervolgens stond de tweede duik gepland.

Duik 2

De tweede duik vond plaats aan de andere kant van de baai. De duikstek heet ‘Two Sisters’. Waar deze naam vandaan kwam was mij niet helemaal duidelijk. Ook deze duikstek kende ik nog van de voorgaande jaren. We deden weer een korte briefing en gingen met onze uitrusting aan het water in.

We waren zo’n tien minuten onderweg en we waren alleen nog maar vissen tegengekomen. Voordat je hier een foto van kunt maken schieten ze alweer weg en zie je op de foto alleen maar een stofwolk. Aan de linkerkant was een rotswand begroeit met onderwaterleven. Ik zocht hier een beetje tussen en stuitte op een ‘pink flabellina’ ofwel een paarse waaierslak. Het diertje zat op een rots en zijn haren waaiden mooi mee met de kleine stroming die er stond. Ik moest gauw wat foto’s maken voordat de gids achter de rotsen verdween.

Roze waaierslak op een rots.
Roze waaierslak op een rots.

Ik had een goede foto gemaakt en zocht meteen de gids weer op. Ik wilde tenslotte niemand kwijt raken onderwater. Nadat we de rotswand voorbij waren en de zandvlakte voor ogen kwamen spotte ik een kleinere roze waaierslak. Helaas moesten we gauw door en kon ik geen geslaagde foto maken.

Al gauw na de tweede waaierslak zag ik een zwarte schorpioenvis. Ik kwam eerst iets te snel op de vis afgezwommen, waardoor de vis schrok en wegzwom. Gelukkig zwom hij niet al te ver weg en benaderde ik de vis dit keer rustiger. Ik kon nu goed dichtbij komen en dit resulteerde ik de volgende foto:

De zwarte schorpioenvis schrok eerst, maar gaf mij al snel de gelegenheid een mooie foto te maken.
De zwarte schorpioenvis schrok eerst, maar gaf mij al snel de gelegenheid een mooie foto te maken.

De zwarte schorpioenvis stond op de foto en we bleken al 30 minuten aan het duiken te zijn. Om te zorgen dat we met genoeg lucht boven kwamen gingen we rustig terug zwemmen.

Op een gegeven moment kwamen we op een plek uit waar heel veel stroming stond. Net op dit plekje vond de gids vier grote sterslakken op dezelfde plek! Iedereen wilde dit zien en ik zwom achteraan in de groep. Ik moest wachten op mijn beurt maar ik kon mijn nergens goed aan vasthouden. Ik werd constant weggevoerd met de stroming en om dit tegen te gaan zwom ik maar tegen de stroming in. Dit was behoorlijk dom van mij, want mijn luchtvoorraad ging hierdoor enorm naar beneden! Uiteindelijk kreeg ik de ruimte om foto’s te maken. Ik heb twee plaatjes kunnen schieten en moest daarna meteen door om de groep niet kwijt te raken.

Vier grote sterslakken op dezelfde plek.
Vier grote sterslakken op dezelfde plek.

Doordat ik behoorlijk wat lucht verspild heb door de stroming was het verstandiger om me meer te gaan focussen op het duiken nu dan op het fotograferen. Ik heb voor de rest van de duik mijn camera gelaten voor wat het was. Uiteindelijk kwam ik nog met genoeg lucht boven. Echter moet ik de volgende keer wel wat slimmer met mijn lucht omgaan wanneer ik moet blijven hangen op een plek waar veel stroming stond.

 

MS Theo Dreischor

Aan alles komt een eind

Inmiddels was het alweer de laatste bootduik en tevens de laatste duik van het Zeeland weekend. Na een bootreis van twee uur en onze voedsel- en drinkreserves bijgevuld te hebben, konden we duiken bij Dreischor. Dit keer geen Dreischor Frans Kokrif of Dreischor Gemaal, maar een plek naast het gemaal. Dit is geen duikstek die je kan doen vanaf de kant en dus alleen beschikbaar per boot. De boot liet het anker zakken en de bodem bleek zeventien meter onder ons te liggen.

Mijn buddy en ik waren als eerste te water en begonnen met zwemmen naar de kant. We wilden niet afdalen naar zeventien meter en ook geen lange tocht door groen water maken. In de tussentijd kon ik mooi van de gelegenheid gebruik maken en heb ik een foto gemaakt van de boot. Met de zon schijnend op mijn schermpje, heb ik nooit kunnen zien dat er druppels voor de lens zaten.

De MS Theo vanuit het water gezien.
De MS Theo vanuit het water gezien.

Toen we redelijk in de buurt kwamen van de kant zijn we onder water gegaan. Ik dook wat dieper en kwam op acht meter uit. Al gauw had ik door dat hier niks te zien was. Het water is daar donker en er is ook geen leven. Het enige wat daar te zien is, is zandvlakte. Ik wist al gauw dat ik hier niets ging vinden en ben dus een paar meter hoger gaan zwemmen.

Snel daarna kwamen we weer kreeften tegen. Zodra je de kreeften beschijnt met je lamp of als je op ze afkomt, schieten ze meteen weer in hun hol. Vervolgens steken de voelsprieten uit en proberen ze je hiermee te onderzoeken. Wanneer ze denken dat de kust weer veilig is kruipen ze uit hun hol.

Een kreeft weggekropen in zijn hol.
Een kreeft weggekropen in zijn hol.

Niet veel later zag ik meerdere krabben bewegen. In eerste instantie niet gek, totdat de ze dicht bij elkaar kwamen. Iets te dicht… De krabben begonnen met elkaar te vechten en de ene kroop over de kop van de andere. Vervolgens probeerden ze beiden met hun scharen te vechten. Waarschijnlijk was de ene krab bij de andere in het territorium gekomen.

De ene krab begon bij de ander op het hoofd te zitten.
De ene krab begon bij de ander op het hoofd te zitten.

Na ongeveer 30 seconden was de vechtpartij afgelopen en was er een winnaar. Op de foto hierboven heeft uiteindelijk de onderste krab gewonnen en kon hij zijn plekje op de steen behouden. Echter klom de krab al gauw een stukje naar beneden.

En de winnaar is...
En de winnaar is…

Vlak voordat wij ons omdraaiden voor de terugweg, kwam ik weer een grondel tegen. Het leek er wel op alsof ik steeds beter snapte hoe ik deze vissen moet benaderen zonder dat ze wegschieten. Het visje bleef namelijk rustig zitten en gaf mij alle tijd om een foto te maken.

De grondel bleef rustig zitten zodat ik een foto kon maken.
De grondel bleef rustig zitten zodat ik een foto kon maken.

Op de terugweg doken we zoals gewoonlijk minder diep. Op 2 á 3 meter was ik toch nog op zoek naar naaktslakjes. Ik wist nog van het pinksterweekend dat er naaktslakjes te vinden zijn rond deze diepte. De slakjes zitten vooral verscholen tussen de planten. Echt goed zoeken hoefde ik niet. Er waren veel naaktslakjes te vinden op dezelfde onderwaterplanten. Het enige nadeel was dat ze niet heel erg groot waren. Groter dan één centimeter waren ze bijna niet. Ik moest en zou een goede foto maken van een slakje, en dit was een groene wierslak.

Een kleine groene wierslak.
Een kleine groene wierslak.

Na een duik van 50 minuten, hebben we het laatste stuk boven water terug gezwommen naar de boot. Eenmaal weer aan boord konden de duiksetjes afgebouwd en opgeborgen worden. Ongeveer een uurtje later waren we weer in Den Osse. Het duikweekend zat erop en ik kan nu alleen nog maar uitkijken naar mijn vakantie in Spanje. Uiteraard zal er dan ook gedoken worden en neem ik weer een camera mee. Na mijn vakantie kunt u dus weer nieuwe blogs verwachten!

Leestip! Inmiddels staan alle vijf duikblogs online van het duikweekend. Mocht u er één hebben gemist dan kunt u deze teruglezen door op de hoofdpagina naar beneden te scrollen.

MS Theo Preekhil

Aan leven geen gebrek

Zondagmorgen kwamen we aan in Den Osse bij de haven waar de MS Theo lag. Ter plekke hebben we onze flessen nog even afgevuld en vervolgens de hele duikuitrusting aan boord gebracht. We voeren iets na 9 uur uit met de eerste bestemming: Preekhil! Preekhil was voor mij een nog onbekende duiklocatie.

Na een tijdje waren we aangekomen bij de duikstek. Met de complete uitrusting aan, die wij op de boot in elkaar gezet hadden, zijn we het water ingesprongen. We moesten nog een stukje door het ‘onbekende’ duiken om uiteindelijk de kant te kunnen zien. vanaf de kant zijn we linksaf gegaan.

Wat mij meteen opviel toen ik dichter bij de kant was, was het leven dat er zit. Op elke plek zat wel een krab of liep een kreeft rond. Elke centimeter was bedekt met onderwaterleven, en zodra je met je lamp scheen, of gewoon aan kwam zwemmen, schoot alles meteen weg.

Op elke centimeter was leven te zien.
Op elke centimeter was leven te zien.

Ik heb achteraf nog even geteld hoeveel krabben er op de bovenstaande foto te zien zijn. Ik tel er zelf 12. Hoeveel telt u er?

De hele duik waren er krabben en kreeften te zien. Ik heb bewust niet teveel foto’s hiervan genomen, want ik wilde niet dat ik alleen maar krabben en kreeften op de foto had. Hierdoor was het ook wat beter zoeken naar het andere onderwaterleven.

Uiteraard waren de grondels ook weer aanwezig onderwater en ook dit keer bleef de vis rustig zitten. Ik kon goed dichtbij de vis komen. Dit heeft uiteindelijk in de volgende foto geresulteerd:

De grondel kon ik rustig benaderen en fotograferen.
De grondel kon ik rustig benaderen en fotograferen.

We waren ongeveer 20 minuten onderweg en ik probeerde om de krabben en kreeften heen te kijken. Ik was behoorlijk aan het zoeken naar ander onderwaterleven totdat ik toch een krab tegen kwam. Dit was namelijk de hooiwagenkrab. Deze krab kun je gemakkelijk over het hoofd zien wanneer je te snel zwemt. Ik zag hem niet over het hoofd en heb de krab gefotografeerd.

Een andere krab dan gewone krabben, namelijk de hooiwagenkrab.
Een andere krab dan gewone krabben, namelijk de hooiwagenkrab.

Inmiddels waren we al 10 minuten op de terugweg toen ik iets grappigs tegenkwam. Een krab zat met één van zijn scharen in een oester. Tegelijkertijd zat er in de oester een vis verstopt, die waarschijnlijk bang was voor de krab. Het leek er namelijk op alsof de krab de vis te pakken wou nemen en dat de vis naar buiten keek of hij de krab kon zien. Op de foto hieronder kun je het kopje van de vis goed zien en ook de krab die met zijn schaar in de schelp zit.

Vis in een oester.
Vis in een oester.

Pas helemaal op het eind van de duik, kwam ik weer eens wat anders dan krabben en kreeften tegen. Het was namelijk een steurgarnaaltje. Het garnaaltje zat tegen een steen en vond mijn camera interessant. Het beestje zat namelijk constant met zijn voelsprieten tegen mijn camera aan. De foto lijkt net alsof hij op de kop is gemaakt, maar ik heb een foto van bovenaf genomen.

De garnaal vond mijn camera interessant.
De garnaal vond mijn camera interessant.

Kort na deze foto hadden wij 50 minuten gedoken en was het tijd om weer aan boord te klimmen. Nadat iedereen aan boord was, zou het nog twee uur duren voordat wij aankwamen bij onze volgende duikstek. In de tussentijd konden we even opwarmen in de ‘kajuit’ en konden we onze eet- en drinkreserves bijvullen.

Leestip: Elke dag zal ik één van de vijf duiken van mijn duikweekend uploaden. Je kunt dus elke dag genieten van een nieuwe blog over mijn Zeeland weekend.

 

Dreischor Gemaal

Polonaise op het gemaal

De derde duik stond gepland bij Dreischor gemaal. Deze stek ligt net iets verder dan Frans Kokrif, en vooral het gemaal is mooi om te zien. Ook zit er veel leven op en rondom het gemaal. De andere twee duikers van de vorige duik gingen ook weer mee.

De derde duik was een avondduik. We waren de enigen die rond acht uur gingen duiken en we hadden dus de hele duikstek voor ons zelf. De set was weer opgebouwd en klommen weer eens over de dijk om het water in te kunnen. Onderwater bleek het zicht goed te zijn!

Bij het gemaal moet je nadat je het water in bent eerst over de oude dijk duiken. Het water is een lange tijd twee meter diep, waarna het ineens ongeveer een meter wordt en er een hele afgrond volgt. Zodra je dit punt heb gehad, weet je dat je de oude dijk over bent en kan de echte duik beginnen. Om naar het gemaal te gaan moet je na de dijk rechtsaf.

Voor het fotograferen had ik een auto-focuslampje mee. Dit lampje brandt continu, maar zodra je een foto maakt, gaat het lampje uit en neemt de flitser het licht over. Hierdoor kan de camera goed focussen in donker water en krijg je scherpe foto’s.

We hadden er ongeveer tien minuten opzitten toen ik een grondel zag die rustig op een steen lag. Dit keer bleef de vis wel rustig zitten en kon ik een foto maken. Bovenin de foto zie je ook nog zakpijpjes, die je veel tegenkomt in Zeeland.

De grondel bleef rustig liggen op de steen.
De grondel bleef rustig liggen op de steen.

Na eindelijk een geslaagde foto van een grondel, vervolgden we de duik weer.

We kwamen aan bij het gemaal en het was prachtig begroeid. Overal zit leven en net zoals de vorige keer (lees mijn vorige blog over Dreischor gemaal) waren er veel steurgarnaaltjes. Ook zag ik kreeften die zich verscholen in het gemaal en krabben die klommen op de peilers. Op het gemaal kwam ik iets tegen wat ik nog niet eerder heb gezien. Het was een zeedonderpad die goed gecamoufleerd was, maar niet goed genoeg! Het beestje zat rustig op het gemaal en ik had alle tijd om een foto te maken. Ook dit beestje had ik nog niet eerder gezien in Zeeland.

Zeedonderpad op het gemaal.
Zeedonderpad op het gemaal.

Uiteindelijk zwom het beestje weg en ging ik weer verder duiken. Ik keek nog verder op het gemaal en zag een ijzeren buis die er hing. Ik scheen er op met mijn duiklamp en zag allemaal steurgarnaaltjes. Het was een erg grappig gezicht, want ze liepen allemaal achter elkaar aan, alsof ze een mars uitvoerden of de polonaise deden. Ik kon het dus niet laten om hier een foto van te maken. Helaas is de foto niet heel goed gelukt, maar ik wou u de polonaise niet laten ontgaan.

De polonaise van de steurgarnaaltjes.
De polonaise van de steurgarnaaltjes.

Na een behoorlijk lange tijd rondgehangen te hebben bij het gemaal, was het ook wel weer tijd om terug te gaan.

Op de terugweg kwam ik nog een steurgarnaal tegen, die heel eenzaam op een steen stond. Ik vond het een wel een foto waard en het garnaaltje wilde wel blijven zitten. Dankzij het auto-focus lampje kon hij goed scherpstellen en kwam de garnaal mooi op de foto te staan.

Steurgarnaal eenzaam op een steen.
Steurgarnaal eenzaam op een steen.

Dit was meteen ook de laatste foto van de duik en de laatste duik van de dag. We hadden er drie duiken op zitten en gingen naar ons hotel om weer bij te laden voor de volgende dag. De volgende dag stonden namelijk bootduiken op ons te wachten met de duikvereniging.

Ik ben erg blij dat ik mijn auto-focuslampje had meegenomen naar deze duik. Het water werd al behoorlijk donker en zonder het lampje had ik weinig scherpe foto’s kunnen maken gok ik.

Leestip: Elke dag zal ik één van de vijf duiken van mijn duikweekend uploaden. Je kunt dus elke dag genieten van een nieuwe blog over mijn Zeeland weekend.

 

Dreischor Frans Kokrif

Oefening baart kunst

De tweede duik vond plaats bij Dreischor Frans Kokrif. Inmiddels waren twee andere duikers van de vereniging ook aangesloten bij ons en was het voor hen de eerste duik van de dag. Nadat we in het slechte weer onze duikset hadden opgebouwd en de dam overgeklommen waren, kon de duik beginnen!

We begonnen de duik bij de zogeheten ‘reefballs’. Deze reefballs zijn halfronde ballen met gaten erin. Op deze objecten gaat allemaal onderwaterleven groeien en in zitten. Ook dit keer zaten er allemaal kreeften en grondels in de reefballs. Helaas is het lastig fotograferen aangezien de flitser er niet bij komt.

Mijn buddy en ik hadden de reefballs wel weer gezien en gingen rechts uit. We bleven op vijf á zes meter zodat we later op ongeveer drie meter terug konden zwemmen.

Al gauw kwam ik een botervis tegen, en ik weet nog van de vorige keer dat deze vissen lastig te fotograferen zijn. Ze wormen zich tussen al het leven zodra ze bedreiging aanvoelen waardoor de kans op een mooie foto zeer klein wordt. Dit keer is het mij wel gelukt om een mooie foto te maken.

De botervis die niet weg zwom.
De botervis die niet weg zwom.

Toen de vis zich uiteindelijk verschool, dook ik weer verder. Helaas was er niet heel veel bijzonders te zien op de duikstek. Vooral de krabben en kreeften waren aanwezig. Ook grondels waren overduidelijk in beeld, maar schoten weg bij de lichtste beweging. Dit maakte het lastig om gevarieerd te fotograferen.

Pas op de terugweg, na zo’n 25 minuten, had ik weer een mooie foto gemaakt van een krab. Ik kon heel dichtbij komen zonder dat het in angst weg zwom.

De niet bange krab.
De niet bange krab.

Mijn buddy had een GoPro meegenomen onderwater en filmpje het onderwaterleven. Ook filmde hij af en toe mij, zodat ik terug kan kijken hoe ik in het water lig met het fotograferen. Toen ik deze beelden terugzag, was ik niet ontevreden. Dankzij mijn vele oefenen in het water, kan ik nu makkelijker fotograferen zonder de ondergrond aan te raken. Ik hang echter nog wel iets te schuin, maar dit komt ook deels door de ideale positie voor onderwaterfotografie. Er is nog ruimte om te verbeteren, maar ontevreden ben ik ook niet! Het achteruit zwemmen moet ik ook nog wat verbeteren.

Tien minuten voor het eind van de duik had ik nog weer een foto gemaakt van een krab. Dit keer van wat verder bovenaf. Ook kon ik weer dichtbij de krab komen. Dit resulteerde in de volgende foto:

Krab van wat verder bovenaf.
Krab van wat verder bovenaf.

Kort na deze foto zat de duik er weer op. We hadden in totaal 50 minuten gedoken. Achteraf was ik na de reefballs liever linksaf gegaan in plaats van rechts. De vorige keer kwam ik daar namelijk veel meer gevarieerd onderwaterleven tegen. Ik hoopte deze duik nog wat slakjes tegen te komen, maar helaas!

Leestip: Elke dag zal ik één van de vijf duiken van mijn duikweekend uploaden. Je kunt dus elke dag genieten van een nieuwe blog over mijn Zeeland weekend.

Zoetersbout

Het onverwachte

Zondag 16 augustus stonden er twee bootduiken gepland met de duikschool waar ik aangesloten sta. Mijn buddy en ik besloten er een duikweekend Zeeland van te maken. We waren al vroeg onderweg naar Zoetersbout om de eerste duik te maken. Onder water waren de krab en kreeft weer goed vertegenwoordigd, maar ik kwam ook iets onverwachts tegen!

Na een rit van ongeveer twee uur waren we aangekomen bij Zoetersbout, vlakbij Bruinisse. Voor onze ‘Advanced Open Water’ hebben wij hier onze stromingsduik gedaan. We vonden het een mooie duikstek en het is ideaal voor beginnende Oosterschelde duikers.

Toen we eenmaal onze set hadden opgebouwd, zijn we de dijk over geklommen en te water gegaan. We zijn rechts gegaan en de heenweg zijn we rond zes tot acht meter gebleven. Op die diepte kwamen we al weer allerlei krabben en vissen tegen. Ook de grondels waren duidelijk aanwezig.

We waren al ongeveer tien minuten onder water en ik had wat foto’s van krabben en grondels gemaakt. Ik spotte een hooiwagenkrab. De krab zat niet heel goed gecamoufleerd, want snelle duikers zullen hem gauw over het hoofd zien. Ik heb van de krab een foto gemaakt, waarop je heel duidelijk de poten van het beest kan zien.

De slecht gecamoufleerde hooiwagenkrab.
De slecht gecamoufleerde hooiwagenkrab.

Mijn buddy wilde weer verder en na een mooie foto ben ik dus weer verder gegaan.

Inmiddels hadden we al zo’n twintig minuten gedoken toen er iets op mij af kwam zwemmen. Ik kon het eerst niet plaatsen en vond het ook een raar beestje,  maar ik wilde het sowieso vastleggen op mijn camera! Ik maakte wat foto’s en ineens bedacht ik mij dat het een sepiola of sepia moest zijn. In eerste instantie dacht ik dat het een sepiola was, maar boven water heb ik andere duikers gevraagd en die bevestigden dat het een jonge sepia was!

De jonge sepia die mij tegemoet kwam zwemmen.
De jonge sepia die mij tegemoet kwam zwemmen.

Ik had nooit verwacht rond dit seizoen nog een sepia tegen te komen. In het voorjaar komen ze massaal naar Zeeland om te paren. Tijdens het Pinksterweekend (lees mijn blog over het andere Zeeland weekend) ben ik ze helaas niet tegengekomen en toen had ik de moed al opgegeven voor dit jaar.

Kort na de sepia besloten we om terug te zwemmen richting de instapplaats. We doken nu op ongeveer drie meter diepte en het zicht was hier matig.

Halverwege de terugweg kwam ik een vreemde slang tegen. Het was een hele dunne slang en wist niet wat het was. Weer maakte ik een paar foto’s zodat ik later kon terugkijken wat het was. Ik deed wat onderzoek en het bleek een grote zeenaald te zijn. Het is een slangachtige vis die tot wel 50cm kan worden.

De grote zeenaald.
De grote zeenaald.

Op de foto zie je bovenaan in het midden het lichaam van de vis. De vis heeft een donkere kleur met lichtere ringen er tussen. Ongeveer in het midden van de foto zie je het kleine kopje van de vis.

Op de terugweg kwamen we ook nog een grote kwal tegen. De kwal, of lampenkapje (zo heet de kwal), zwom rustig met de stroming mee door het water.

Lampenkapje.
Lampenkapje.

Na een foto zijn we door gezwommen na de uitstap, en zat onze eerste duik er weer op. Het was een mooie Oosterschelde duik en het weekend begon goed door een sepia te zien! Mijn duikweekend kon in ieder geval al niet meer stuk!

Leestip: Elke dag zal ik één van de vijf duiken van mijn duikweekend uploaden. Je kunt dus elke dag genieten van een nieuwe blog over mijn Zeeland weekend.